Mijn naam is Robin en ik ben verslaafd. Dat ben ik, dat blijf ik en ik heb er totaal geen problemen mee. Waarom vind ik het prima, omdat ik er niks aan verander. Verslaving is een ziekte waar ik en niemand meer van geneest, maar waar ik prima mee kan leven en functioneren. Zolang je de middelen maar laat liggen. Ik weet dat dat makkelijk klinkt, maar dat is wel waar het uiteindelijk op neerkomt. Een terugval in gebruik kun je alleen voorkomen als je het eerste lijntje of drankje laat staan wanneer je er weer aan begint is het einde weer nabij. Alcohol lijkt ook zo onschuldig maar is het totaal niet. Het is relatief goedkoop, bijna overal verkrijgbaar en bijna niemand vindt het raar als je op een doordeweekse avond een wijntje of een biertje voor jezelf inschenkt. Als jij het bij één of twee kunt laten, wie ben ik dan om te zeggen dat je dat beter niet kunt doen. Wie ben ik sowieso om te zeggen wat jij moet doen. Dat ga ik ook niet doen ik houd het lekker bij mijzelf. Ik weet dat ik verslaafd ben, ik weet dat wanneer ik weer een biertje of een lijntje of een trekje neem ook een tweede en een derde neem en uiteindelijk kom ik weer in een spiraal van zelfvernietiging en dan gaan alle remmen los. Dan komt de mateloosheid en stuurloosheid weer boven en het daarbij horende egoïstische en egocentrische gedrag. Er is dan nog maar een ding belangrijk en dat ben ik en mijn drugs. Met alle gevolgen van dien. Dat gebeurt niet na een biertje, trekje of lijntje, maar uiteindelijk is dat waar ik terecht kom als ik er weer voor kies om te gaan drinken of gebruiken. Dus die keuze daarin is voor mij vrij duidelijk en dit weet ik, omdat ik het zelf heb mogen ervaren.

Mijn verslaving aan alcohol, cocaïne, XTC en wiet heeft ervoor gezorgd dat ik bijna alles ben kwijtgeraakt wat ik had opgebouwd, dit zeg ik omdat ik op het nippertje nog recht op stond. Dit is niet om mijzelf zielig over te laten komen. Absoluut niet, maar om de keiharde realiteit in te laten zien wat de verslaving met mij gedaan heeft. Mijn verslaving is al op jonge leeftijd ontwikkeld, dit vanwege het vele pesten. Ik had altijd al het gevoel dat ik er niet bij hoorde en dat ik anders was dan mijn klasgenootjes. Dit is allemaal begonnen bij een lerares op de basisschool die mij altijd bestempelde als een kind met ADHD, en die rust nodig had en maar weer op de gang moest plaatsnemen en dit voor een kind van acht jaar oud. Ik heb mij altijd heel eenzaam gevoeld, en kon niet met de situatie omgaan. Hier was het zaadje geplant van het wantrouwen van mensen en niet het vertrouwen hebben in het leven. Mijn heil zocht ik altijd in het spelen van spelletjes op mijn Playstation om zo maar van dit nare gevoel proberen af te komen, want ik dacht dat dit wel de oplossing zou zijn. Een jaar later hoopte ik dat het wel allemaal beter zou zijn omdat ik een meester kreeg op de basisschool, maar tevergeefs ik kreeg altijd de schuld van dingen die ik niet gedaan had, ik dacht maar zo Robin is wel een hele makkelijk naam dus moest ik weer woordjes overschrijven na schooltijd, en mijn ouders dachten waar blijft hij nou. Hier begon ook het niet eerlijk zijn tegen mijn ouders, die vroegen waar bleef je nou ik zei altijd zo ik was nog even spelen op het schoolplein, of ik moest nog even wat afmaken om mijn ouders weer gerust te stellen en te verbloemen dat ik gepest werd zowel door mijn leraar als mijn klasgenootjes.

Na de tijd van de basisschool was ik elf jaar oud en ging ik naar de middelbare school en dacht ik dat alles wel beter zou worden en dat het pesten nou wel zou stoppen maar ook weer tevergeefs. Ik was een kleine jongen en ook nog met wat overgewicht en zat ook altijd bij de schoolarts om er wat aan te doen dus ik was voor de Pesters altijd een makkelijke prooi. Werd altijd geslagen en geschopt en uitgescholden voor homo, al mijn spullen werden altijd afgepakt en in de meisjeskleedkamer gegooid, en ze zeiden dan van dat ben jij en je hoort erbij. Om mijzelf weer goed te voelen ging ik schoolartikelen stelen tijdens de uren van tekenen om zo maar weer niet te hoeven voelen, voor wat mij is aangedaan. Thuis aangekomen vroegen mijn ouders hoe het op school was en hoe het met mij was, ik antwoorde altijd volmondig met “ja het ging goed” en vluchtte ik weer naar mijn kamer om weer spelletjes te spelen op mijn computer of PlayStation. Dit ging zo mijn hele middelbare school lang door. Op mijn dertiende kwam het roken om de hoek kijken, hier haalde ik veel ontspanning uit om maar niet te hoeven voelen voor de situatie waar ik in zat. Ik was natuurlijk nog maar dertien en moest oudere mensen gaan manipuleren om aan mijn sigaretten te komen, hier was het zaadje verder geplant toen ik op mijn viertiende voor het eerst in aanraking kwam met wiet. Dit leek het helemaal te zijn ik kwam in een soort roes en dacht helemaal niet meer aan de momenten wat mij werd aangedaan. Doordat dit vrij frequent gebeurde ben ik blijven zitten in mijn examen jaar. Tot overmaat van ramp moest ik nog een jaar ploeteren op die school waar ik totaal niet gelukkig was. Nadat dit extra jaar voorbij was en ik ruim geslaagd was ben ik naar mijn beroepsopleiding gegaan. Ik was inmiddels 16 jaar en daar begon voor mijn gevoel echt mijn leven. Ik werkte naast mijn opleiding in de horeca en was altijd te vinden op de camping met de mensen die ik daar had leren kennen. Elke avond drinken en gebruiken dat was gewoon heel normaal, vluchten van de realiteit en vluchten van mijn ouders en familie en vrienden. Het draaide alleen nog maar om mij en mijn drugs. Grote monden geven tegen iedereen in mijn familie en de mensen die om mij gaven, om vervolgens het weer weg te lachen met een grapje of spontaan een klusje te doen om de mensen weer naar mijn hand te zetten. In deze schoolperiode ben ik ook naar veel feestjes gegaan en ben ik ook in aanraking gekomen met cocaïne en XTC. Dit gebeurde in een weekend na een feestje diep in de nacht straal bezopen.  Eigenlijk op een niveau waar de meeste mensen er verstandig aan zouden doen om naar huis te gaan, nam ik deze drugs. Hier was mijn verslaving naar cocaïne en XTC geboren.

Ook dit ging jaren zo door. Vrij regelmatig veel gebruiken en drinken. In de pauzes, camping, feestjes, kroegen, tijdens de lessen noem het allemaal maar op ik schaamde mijzelf nergens voor, er was altijd wel een reden om weer te gebruiken of drinken. In de jaren van mijn achttiende tot mijn vierentwintigste was de cocaïne regelmatig aanwezig naast de alcohol en wiet. Zeker niet dagelijks, maar toch gingen mijn gedachten, wanneer ik onder invloed was van alcohol, naar dit middel en was ik niet meer bij machte om deze gedachten te onderdrukken en moest het gekocht worden. Het kopen van cocaïne is ook nooit een hels karwei geweest. Dealers genoeg, of mensen die nog wel een nummer hadden. Soms leek het wel, als mijn gedachten aan coke dachten, dat er al een dealer binnenkwam. Mijn gedachten lieten mij niet meer met rust totdat ik wat had gekocht. Nuchter had ik dit wel in de hand gelukkig en praatte ik voor mezelf goed, dat het prima was om zo af en toe in het weekend even flink los te gaan.

Ik verloor het altijd van mijn eigen waanzin, op mijn negentiende ben ik verzeild geraakt in een hevige confrontatie met mijn werkgever en die had mij ook ontslagen en is naar mijn ouders toe gegaan om te zeggen dat ik een probleem had. Hier was eigenlijk het zaadje al gepland van dat ik graag wilde stoppen omdat ik nu alles op tafel moest gooien wat ik allemaal had uitgespookt. Ik had geld gestolen van mijn ouders, werkgever, iedereen bedrogen en gemanipuleerd een rechtszaak gehad tegen een oud werkgever omdat ik het niet eens was met de re-integratie afspraken, noem het maar op, ik leidde gewoon een dubbelleven. Ik zei ook altijd meerdere malen tegen mezelf van nu stoppen we ermee en dat ging altijd maar voor kortere periodes goed van een week tot een paar dagen. In deze periode van mijn negentiende tot en met mijn vierentwintigste heb ik nog meerdere traumatische ervaringen meegemaakt, maar die ga ik nu niet verder benoemen. Het komt erop neer dat na elke gebeurtenis het gebruik toenam. Wanneer het goed mis ging, was toen ik twee keer een auto-ongeluk kreeg en zwaar geblesseerd raakte aan mijn rug, en dat ik mijn werk nooit kon behouden van de leugens die ik altijd maar weer verzon om maar niet te hoeven werken, en ik weer lekker verder kon gebruiken. Doordat ik niks meer kon, en ik overgeleverd was aan mijn eigen gedachten en die waren altijd negatief nooit positief.  Verloor ik het weer van mijn eigen waanzin en besloot om er wat aan te gaan doen en dit was pas op mijn vijfentwintigste. Misschien was ik dan toch verslaafd en had ik toch hulp nodig, maar ja, ik schaamde me natuurlijk enorm en ik durfde er niet voor uit te komen. Gelukkig kwam het besef er wel, toen ik met mijn ouders een goed gesprek had en in tranen uitbarstte zei ik heb een probleem en ik ga er wat aan doen. IK HEB HULP NODIG!

Ik ben nu alweer een aantal jaren verder en volledig abstinent. Ik durf wel te zeggen dat dat tot nu toe de beste keuze is die ik ooit in mijn leven heb gemaakt. Na een klinische opname heb ik veel geleerd over de ziekte verslaving, maar ook tools die ik vandaag de dag nog steeds toepas. Ik bezoek ook nog vrij regelmatig bijeenkomsten voor mensen die lijden aan de ziekte verslaving. Het fijne van deze bijeenkomsten is, dat hier mensen komen, waarvan je in ieder geval een ding gemeen hebt en dat is dat je verslaafd bent. Die connectie is indrukwekkend en fenomenaal. Die verbinding die ontstaat is met geen pen te beschrijven. Dit moet je ervaren.

Ik hoop van harte dat je hier wat aan hebt en dat je die moeilijke eerste stap zet om hulp te zoeken en te aanvaarden. Het is het waard, jij bent het waard.

Vandaag ben ik clean en morgen doe ik weer mijn uiterste best om dat ook te zijn. En probeer elke dag een betere versie van mijzelf te zijn en te worden.